Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

2 Μαΐου 2010

ΤΑ ΣΟΝΝΕΤΑ ΤΟΥ ΦΥΛΛΟΥ

Φύλλο χλωρό στη γη ξαπλώθηκα
Πέφτοντας με περίσσια χάρη
Ίσα κοιτώντας το φεγγάρι
Στ’ ανέμου την μανία δόθηκα

Δε με πειράζει που χωρίστηκα
Απ’ του κλαδιού μου την εστία
Μα που δεν δώσαν σημασία
Τα φύλλα οι φίλοι που τσακίστηκα

Κι έτσι ανάσκελα στο χώμα
Θα  ρίξω μια ματιά ακόμα
Και με ραστώνη θ’ απλωθώ

Ίσια κρατώντας μου τον μίσχο
Θα πω αγάπη πως δεν βρίσκω
Και θα δεχτώ να ξεραθώ

Φύλλο χλωρό μα οι αντιστάσεις μου
Δεν ήταν αρκετές Θεέ μου
Κι έρμαιο έγινα τα’ ανέμου
Αλλάζοντας τις περιστάσεις μου

Δεν πόνεσα π’ αποχωρίστηκα
Απ’ του κλαδιού την προστασία
Μα πού γελάσαν μ’ ειρωνεία
Οι φίλοι μου που ξεκουμπίστηκα

Κι έτσι ανάσκελα στο χώμα
Θα  ρίξω μια ματιά ακόμα
Και με ραστώνη θ’ απλωθώ

Ίσια κρατώντας μου τον μίσχο
Θα πω αγάπη πως δεν βρίσκω
Και θα δεχτώ να ξεραθώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου