ΣΧΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

 Ήταν  πρωί

Και με κλαδί

Σχήματα έκανες στην άμμο

Και ‘γώ χωρίς

Ίχνος ντροπής

Γονάτισα κοντά σου χάμω

 Ήταν εκεί

Που μια γραμμή

Τον κύκλο σου έκοβε στην μέση

Και τότ’ εσύ

Με μια φωνή

Μ’ είπες να φύγω απ’ τη μέση .

 Κι ανασηκώθηκα

Αν και πληγώθηκα

Στον πόνο έκρυψα τις λέξεις            

Κι αναρωτήθηκα

Αν και τα’ αρνήθηκα

«Τον ήλιο πώς θα τον αντέξεις;»

 Ήταν πρωί

Μέρα ζεστή

Και στο μυαλό σου χίλιες σκέψεις

Και τώρα ‘γω

 που σ’ αγαπώ

Να κάνω τι να με πιστέψεις;

  Ήλθα κοντά

Και σιωπηλά

Να δω αν στις σκέψεις σου έχω θέση

Μα τοτ’ εσύ με μια κραυγή

Μ’ είπες να φύγω απ’ τη μέση 

                  

 Κι ανασηκώθηκα

Αν και πληγώθηκα

Στον πόνο έκρυψα τις λέξεις            

Κι αναρωτήθηκα

Αν και τα’ αρνήθηκα

«Τον ήλιο πώς θα τον αντέξεις;»

ΑΥΡΑ ΤΟΥ ΜΑΗ

Αύρα του Μάη

Στο πρόσωπο μου

Κι όπως φυσάει

Νιώθω μωρό μου

Το όνειρο μου

Να προσπερνάει

Άστρα Σελήνη

Φέγγουν τον δρόμο

Με πλαστελίνη

Φτιάχνω τον κόσμο

Κι έχω στον ώμο

Βαριά ευθύνη

Βαριά η ευθύνη

Μικρή η μέρα

Ρουφάει σαν δίνη

Περνάει σαν σφαίρα

Κι η πλαστελίνη

Κολλάει πιο πέρα

Αύρα του Μάη

Κι ανατριχιάζω

Σαν με φυσάει

Χρώματα  αλλάζω

Κι  ό, τι κοιτάζω

Φεύγει πετάει

Τρέχω κι αγγίζω

Την μοναξιά μου

Κι όπως σφυρίζω

Σπάει η καρδιά μου

Στα πέλαγα μου

Πλέω κι αρμενίζω

Και μένει η ευθύνη

Για μια άλλη μέρα

Κορμί καμίνι

Ζητάει αέρα

Κι πλαστελίνη

Κολλάει πιο πέρα.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Της ευτυχίας αναζήτησα το σπίτι

Αν το γνωρίζει ρώτησα κάποιο σπουργίτι

Μου είπε ΝΑΙ με δύναμη απ’ τη ψυχή του

Μα πρέπει πρώτα να πετάξω ’γω μαζί του

 Και πώς να γίνει που δε ξέρω να πετάω;

Έχω δυο πόδια να μπορώ να περπατάω

Φαίνεται παίζει με τον πόνο μου ο σπουργίτης

Που μου ζητά φτερά να βγάλω ο αλήτης

 Της ευτυχίας αναζήτησα το στέκι

Ένα παιδί μου λέει «κάπου αυτή δε στέκει.

Φτερά ανοίγει κι οπουδήποτε πετάει

Μα δε πηγαίνει σ’ όποιον την αναζητάει»

 Και τι να κάνω που δε ξέρω να πετάω;

Έχω δυο χέρια να μπορώ να κολυμπάω

Να βγώ απ’ τον βούρκο, να παλέψω με την δίνη

Του σάπιου κόσμου που όλο παίρνει και δε δίνει

 Της ευτυχίας αναζήτησα την ώρα

Μα μ’ έστησε στο ραντεβού και φεύγω τώρα.

ΤΑ ΣΟΝΝΕΤΑ ΤΟΥ ΦΥΛΛΟΥ

Φύλλο χλωρό στη γη ξαπλώθηκα

Πέφτοντας με περίσσια χάρη

Ίσα κοιτώντας το φεγγάρι

Στ’ ανέμου την μανία δόθηκα

Δε με πειράζει που χωρίστηκα

Απ’ του κλαδιού μου την εστία

Μα που δεν δώσαν σημασία

Τα φύλλα οι φίλοι που τσακίστηκα

Κι έτσι ανάσκελα στο χώμα

Θα  ρίξω μια ματιά ακόμα

Και με ραστώνη θ’ απλωθώ

Ίσια κρατώντας μου τον μίσχο

Θα πω αγάπη πως δεν βρίσκω

Και θα δεχτώ να ξεραθώ

Φύλλο χλωρό μα οι αντιστάσεις μου

Δεν ήταν αρκετές Θεέ μου

Κι έρμαιο έγινα τα’ ανέμου

Αλλάζοντας τις περιστάσεις μου

Δεν πόνεσα π’ αποχωρίστηκα

Απ’ του κλαδιού την προστασία

Μα πού γελάσαν μ’ ειρωνεία

Οι φίλοι μου που ξεκουμπίστηκα

Κι έτσι ανάσκελα στο χώμα

Θα  ρίξω μια ματιά ακόμα

Και με ραστώνη θ’ απλωθώ

Ίσια κρατώντας μου τον μίσχο

Θα πω αγάπη πως δεν βρίσκω

Και θα δεχτώ να ξεραθώ

ΠΟΙΟΣ

Ποιος πέταξε σκουπίδια

στου χρόνου το μπαλκόνι;

Ποιος έκανε τον Ήλιο

να κλάψει το πρωί;

Και βλέπει όλο τα ίδια

 ο νους μου και θολώνει

Ποιος πέταξε σκουπίδια

 και λέρωσε η αυγή;

 Δεν είμ’ εγώ το ξέρεις

Δεν είσ’ εσύ πιστεύω

Μα ξέρω ν’ αγναντεύω

Στ’ άπειρο τ’ ουρανού

Βλέπω πως υποφέρεις

Το βλέπεις πως παλεύω

Μα ξέρω να μαζεύω

Κοχύλια του γιαλού.

 Ποιος έβαψε με σπρέι

 της Άνοιξης την πόρτα;

Ποιος έκανε τον Μάη

ν’ αργήσει να φανεί;

Το σύμπαν καταρρέει

κι αυτοί την ίδια ρότα.

Ποιος την φωνή τ’ Απρίλη

 έπνιξε στην βοή;

Δεν είμ’ εγώ το ξέρεις

Δεν είσ’ εσύ πιστεύω

Μα ξέρω ν’ αγναντεύω

Στ’ άπειρο τ’ ουρανού

Βλέπω πως υποφέρεις

Το βλέπεις πως παλεύω

Μα ξέρω να μαζεύω

Κοχύλια του γιαλού